O SIŁACH NATURY CZ. II

Niektóre promienie o większej energii, (np. takie jak gamma) w zderzeniu z atomem mogą nie tylko wzbudzać, ale również wytrącać elektrony z atomów. Zjawisko takie nazywamy jonizacją. Wolny elektron, mający zazwyczaj niewielką energię, zostaje w układach biologicznych natychmiast przyłączony do innego atomu, tworząc cząstkę naładowaną ujemnie – jon ujemny. Substancje łatwo przyłączające wolne elektrony, a więc ładujące się ujemnie, nazywamy wolnymi rodnikami. Są one nietrwałe i już po ułamku sekundy ulegają zobojętnieniu, wchodząc w reakcje chemiczne. Atomy, z których elektrony zostają wybite, to dodatnio naładowane rodniki.

A więc jonizacja, czyli wybijanie elektronów z atomów przez niektóre rodzaje promieniowania, nadaje atomom dużą aktywność chemiczną. W przyrodzie elektrony występują zatem jako powłoki w atomach i swobodnie – wyzwolone w wyniku procesów jonizacji, pod wpływem energii cieplnej, energii pól elektrycznych, różnych reakcji chemicznych i biochemicznych zachodzących również w naszym organizmie, a konkretniej w metabolizmie.

Dla pełniejszego zrozumienia niektórych zjawisk opisanych w tej książce muszę wspomnieć też o plazmie – zwanej czwartym stanem skupienia materii. Jest to zjonizowany gaz o dużej liczbie cząstek naładowanych elektrycznie, znajdujący się równocześnie w stanie pozornie obojętnym elektrycznie. W Kosmosie jest najczęściej spotykanym stanem skupienia materii, natomiast w warunkach ziemskich to zjawisko krótkotrwałe i niezwykle rzadkie. Plazma „żyje dzięki jonizacji. Nieustannie wiążąc i tracąc energię wymaga źródeł stałego jej dopływu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>