Oddychanie górne, środkowe i dolne

Przy wdechu podnoszą się żebra, obojczyk i ramiona, a powietrze wchodzi do płuc jakby „od góry powodując minimalne podniesienie przepony, co zmniejsza czynną podczas oddechu powierzchnię płuc. Typowy przypadek maksymalnej straty energii przy minimalnym zysku. Tak oddycha wielu ludzi znerwicowanych. Tę formę oddychania uznać trzeba za zdecydowanie najgorszą. Po dłuższym czasie prowadzi ona do rozległych schorzeń organicznych i infekcyjnych, gdyż towarzyszy jej zły nawyk oddychania ustami zimnym powietrzem, również skracający drogę do naszych płuc pyłom, bakteriom i wirusom, które powinny gromadzić się w nosie.

Oddychanie środkowe. W trakcie oddechu przepona brzuszna podnosi się wyraźnie ku górze, brzuch zapada się, żebra zaś lekko się rozchodzą. Oddychając w ten sposób, nabieramy powietrza w środkową i częściowo w górną połowę płuc. Jest to rodzaj oddychania zdecydowanie lepszy od „górnego ‚, chociaż i w tym przypadku wykorzystujemy zaledwie 40-50 procent powierzchni płuc.

Oddychanie dolne. Poprzez opuszczenie przepony powietrze wciągamy do dolnej, największej objętościowo części płuc i tylko częściowo do ich strefy środkowej. I chociaż ten sposób oddychania jest zdecydowanie lepszy od obydwu poprzednich, przy jego stosowaniu również nie wykorzystujemy całej powierzchni płuc, a tylko ich 50-70 procent.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>