SIEC GEOBIOLOGICZNA

Promieniowanie kosmiczne, obejmujące Ziemię z północy na południe i ze wschodu na zachód, zagęszcza się w naturalną sieć złożoną z biegnących prawie pionowo „pasów” o grubości 12 – 20 centymetrów. Odległość pomiędzy tymi pasami zmienia się wraz z długością i szerokością geograficzną i wynosi w naszym kraju około 2 metrów w kierunku północ-południe i 2,5 metra w kierunku wschód-zachód. Sieć ta występuje zarówno w przestrzeni otwartej jak i w budynkach, w których jednak jej wymiary w wyniku odchyleń do ścian ulegają zmianie – długość 2,3 – 2,5 metra, a szerokość 1,5 – 2 metrów. Jeśli ściany budynku usytuowane są zgodnie ze stronami świata, sieć geobiologiczna przebiega równolegle do nich, jeśli zaś budynek stoi skośnie, wtedy stwierdzamy drugą dodatkową sieć słabszą i równoległą do ścian, znacznie trudniej wykrywalną.

Przebywając przez dłuższy czas na powierzchni zajętej przez „pasy ‚ (a szczególnie skrzyżowania sieci geobiologicznej), możemy odczuwać pogorszenie samopoczucia i objawy podobne do tych, jakie występują w strefie promieniowania cieku podziemnego. Jeśli natomiast „pasy sieci nakładają się na strefy zadrażnień geopatycznych (a szczególnie skrzyżowanie sieci na skrzyżowanie cieków), powstają wtedy obszary szczególnie niebezpieczne dla naszego zdrowia.

W końcu lat siedemdziesiątych mgr inż. Jerzy Aweryn prowadził na terenie Łodzi, Krakowa i Warszawy badania częstotliwości występowania schorzeń u ludzi, w zależności od usytuowania miejsca spania w stosunku do sieci geobiologicznej. Myślę, że warto przedstawić niektóre wyniki tych badań.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>