ZGODNIE Z OSIĄ MAGNETYCZNĄ CZ. II

W latach sześćdziesiątych naszego stulecia niemiecki entomolog Gunther Becker zauważył, że większość owadów kończąc lot, przyjmuje w pozycji spoczynkowej kierunek połnoc – południe, rzadziej zachód – wschód. Radziecki uczony, Jurij Chołodow, udowodnił, iż stałe pole magnetyczne jest bodźcem, na który reaguje centralny układ nerwowy. A więc mózg pełni również funkcję receptora stałego pola magnetycznego! Pole to, jak wiemy z zasad elektromagnetyzmu, oddziaływuje na elektrony. Może je wytrącać, odchylać tor ich przepływu, czyli sterować ich natężeniem i kierunkiem rozprzestrzeniania się. Strumień elektronów przepływających przez nasz organizm niektórzy nazywają wprost „drugą krwią’ , którą steruje właśnie magnetyzm.

Współcześni bioelektronicy twierdzą, że każdy układ biologiczny posiada własne, swoiste życie magnetyczne o charakterystycznej rytmice. W organizmie człowieka istnieje zatem jakiś podstawowy stan magnetyczny, który może być zaburzony przez działanie różnorodnych czynników zewnętrznych, co w konsekwencji prowadzi do rozchwiania koordynacji wyższych ośrodków nerwowych. Można dziś bez ryzyka większego błędu stwierdzić, że przemianą materii sterują informacje płynące z rytmiki magnetycznej.

W ciągu dnia wspomniany już podstawowy stan magnetyczny ulega mniejszemu lub większemu rozregulowaniu. Dlatego łóżko w sypialni powinno być ustawione na osi magnetycznej tak, aby głowa śpiącego była skierowana na południe, nogi zaś na północ, gdyż takie ułożenie harmonizuje w ciągu nocy układy magnetyczne ustroju, wzmacniając działanie wyższych ośrodków nerwowych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>