ZGODNIE Z OSIĄ MAGNETYCZNĄ

Ziemia jest źródłem stałego pola magnetycznego. Na równiku i zwrotnikach, w głębokiej kopalni i na szczycie wysokiej góry, czyli w każdym punkcie kuli ziemskiej, z wyjątkiem biegunów magnetycznych, igła kompasu ustawia się w płaszczyźnie równoległej do kierunku pola magnetycznego.

Właściwości magnetyczne minerału nazwanego magnetytem znane były Chińczykom już około 2600 lat przed naszą erą, Grekom 700 lat przed naszą erą. W 1100 roku przed naszą erą poseł indyjski podarował władcy Chin figurkę pływającą w wodzie, która jedną ręką stale wskazywała kierunek północny. Istotę otaczajsącego nas pola magnetycznego sformułował w 1600 roku William Gilbert – lekarz królowej angielskiej Elżbiety – twierdząc, że Ziemia jest sama wielkim magnesem.

Dziś wiemy, że namagnesowanie Ziemi jest bardzo słabe. Pole geomagnetyczne ulega, ponadto ciągłym zmianom lokalnym, dobowym, rocznym, wiekowym i… przypadkowym. O oddziąływaniu pola magnetycznego na żywe organizmy pisali już w swoich dziełach Arystoteles i Pliniusz. W IV wieku Marceli z Bordeaux magnesem uśmierzał uporczywe bóle głowy. W średniowieczu największym propagatorem leczniczych właściwości magnesu był słynny niemiecki lekarz Paracelsus. Żyjący w łatach 1734 -1815 francuski lekarz Franciszek Antoni Mesmer odkrył przypadkowo, że przesuwanie ręki nad ciałem chorego daje podobne, a nawet lepsze rezultaty niż przykładanie namagnesowanych płytek stalowych i sformułował – w odróżnieniu od mineralnego – pojęcie „magnetyzmu ludzkiego . Stwierdzenie to spowodowało wówczas wiele zamieszania wśród lekarzy. Magnetoterapia jako temat badań naukowych powróciła ze wzmożoną siłą w końcu XIX wieku. Obecnie znów obserwujemy jej żywiołowy rozwój.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>